آنگاه كه خورشيد مقدس اسلام بر سرزمين بزرگ آريائيها نتابيده بود و ايرانيان متمدن آفريده هاي بزرگ طبيعت چون آب، بـــــاد، خورشيد ، آتش و خاك را براي اداي تقدس به پروردگار خويش بر مي گزيدند و گرد اين آفريده هاي خالق سبحان به نيايش و تضرع مي پرداختند.ساكنين مركز اوليه آريانشينان نيز عنصر مقدس باد را به عنوان يكي از آفري ده هاي خداي سبحان برگزيدند و در 7000 سال پيش ضمن بوجود آوردن يكي از بزرگترين مراكز مدنيت تاريخ در فلات مركزي ايران(تحقيق در تپه باستاني ابوذر بادرودتوسط گروه باستان شناسي)همنوا با باد به راز و نياز مبادرت ورزيدند . "باد روز 22 هرماه شمسي باشد و تدبير و مصالح آن روز بدو تعلق دارد، نيك است دراين روز نوبريدن ،نو پوشيده وبراسب نو سوار شدن" در اوستا از "باد" به نام "وات" و "واد" ياد گرديده كه اين كلمه امروزه در گويش بادرود به معناي باد به كار مي رود. بدينسان بود كه ايرانيان هفت هزار سال پيش ، براي احترام به اين الهه مقدس ، ديار بزرگ و متمدن خويش را باد نام نهادندو مردان نيك سرشتش به احترام اين پديده الهي چنين سرودند كه:
سرشته شدچوگل ما ز آب و خاك و بـاد ميان باد نشستيم هر چه باد،آبــــاد دلي به بــــــادمباد ، آشيانه طوفـــان سراي مهر ومحبت هميشه بـــاد،آباد
باد در سال 1345 همزمان با تأسيس مركز دهستان به بادرود مبدل گرديد. اين شهر از توابع استان اصفهان است كه در 140 كيلومتري شمال آن واقع شده است. بادرود در كوهپايه هاي كركس و در 60 كيلومتري كاشان و 35 كيلومتري نطنز واقع گرديده است.
فاصله بادرود تا شهرهای همجوار : ابیانه : 40 کیلومتر نطنز: 30 کیلومتر کاشان: 55 کیلومتر ابوزیدآباد: 30 کیلومتر تهران: 290 کیلومتر قم: 150 کیلومتر اصفهان: 130 کیلومتر اردستان: 50 کیلومتر نائین: 150 کیلومتر
+ نوشته شده در یکشنبه چهاردهم اسفند ۱۳۹۰ساعت 10:52 توسط خودم
|
